Çumra 26 Haziran

Peki bu Sanatçı Umresi mi,ünlü umresimi,fenomen umresimi, İbadet Umresi mi? Bu İş Nereye Gidiyor?

Eskiden Umre denince insanın içi titrerdi.

Hazırlığı aylar sürerdi. Helalleşilir, borçlar kapatılır, kul hakkı korkusuyla gece uyku kaçardı.

Allah çağırdı denirdi, Nasip oldu denirdi.

Kimse reklamını yapmazdı, kimse vitrine koymazdı.

Şimdi bakıyoruz…

Şu sanatçının öncülüğünde Umre,O ünlüyle,bu fenomenle kutsal topraklara yolculuk,Fotoğraf, sohbet, hatıra, program dahil...

Allah aşkına soralım:

Bu ibadet mi, organizasyon mu?Tevbe mi, tanıtım mı?Kabe’ye yöneliş mi, sahne arkası mı?Yanlış anlaşılmasın,

Kim umreye giderse gitsin, Allah kabul etsin.

Sanatçı da kuldur, o da gidebilir. Buna kimsenin sözü yok.

Ama umre davetiyle marka pazarlamak,

ibadeti vitrin süsü yapmak,

benimle gel havası vermek…

İşte burada durup düşünmek lazım.

Umre;selfie çekilecek yer değildir,takipçi artırma vesilesi değildir,

şu da bizimle geliyor diye afişe asılacak iş değildir.

Orası;Ego’nun eridiği,

Benliğin çöktüğü,

Kulun, kul olduğunu hatırladığı yerdir.

Ama biz ne yapıyoruz?

İbadeti paket yaptık,

Haccı umreyi organizasyon yaptık,

Sessizliği şova kurban ettik.

Eskiden Allah kabul etsin denirdi.

Şimdi kaç beğeni aldı konuşuluyor.

Bu iş aşkalaştı mı?

Evet, biraz değil iyice aşkalaştı.

İbadetin ruhu törpüleniyor,

Geriye sadece görüntü kalıyor.

Korkarım ki yarın;

VIP Umre,

Gold paket tavaf,

Özel çekimli ihram turu da görürsek şaşırmayacağız.

Allah bizi;İbadeti şova çevirenlerden,Kutsalı sıradanlaştıranlardan,

Reklamla takva satmaya çalışanlardan muhafaza eylesin.

Umre; sessizlik ister,

mahcubiyet ister,

gözyaşı ister.

Sahne değil,Afiş değil…

Alkış hiç değil…

Bu toprakların mayasında edep var,hayâ var,gizli yapılan ibadetin bereketi var.

Keşke yine oraya dönsek.

Keşke Umre’yi tekrar Allah için yapsak.

Hayırlı günler…