Çumra 26 Haziran

Kimse kusura bakmasın ama insanın aklına şu soru geliyor: Bu yardımlar gerçekten fakir fukarayı mı düşünüyor, yoksa marketlerin kasasını mı?

İçine bakıyorsun; bir kilo makarna, biraz bulgur, biraz pirinç, yağ, şeker, çay… Hepsi standart. Her ev için aynı liste. Oysa fakirlik standart değildir. Her hanenin derdi, ihtiyacı, yarası farklıdır.

Belki o evde zaten bulgur var. Belki yağ da var. Ama çocuğun okul masrafı yok. Belki doğalgaz faturası masanın üstünde bekliyor, ödenecek günü geçmiş. Belki kiraya yetişemiyor. Belki evde et aylarca pişmemiş, çocuklar bir lokma etin hayalini kuruyor.

Şimdi soralım: Yardım dediğimiz şey, insanın ihtiyacını karşılamak mıdır, yoksa bizim uygun gördüğümüzü vermek midir?

Yardım kolisi bazen farkında olmadan şu anlamı taşıyor: “Ben ne verdiysem onu yiyeceksin.” Oysa gerçek yardım, karşıdakinin hayatına saygı duymaktır. Fakirin ne yiyeceğine, ne alacağına biz karar vermemeliyiz. Çünkü ihtiyaç sahibi insan sadaka değil, anlayış bekler; yönlendirilmek değil, güvenilmek ister.

Nakit yardımın değeri burada ortaya çıkar. Parayı verdiğinizde sadece bir destek sunmazsınız; aynı zamanda o insana iradesini geri verirsiniz. Kendi evinin hesabını yapma hakkını tanırsınız. Belki faturayı öder, belki çocuğuna ayakkabı alır, belki mutfağına et girer. Kararı o verir. Çünkü hayat onun hayatıdır.

Anadolu’da eski bir söz vardır: “Verirken incitme.” Yardımın makbulü, gösterişsiz olanıdır. Reklamı yapılmadan, fotoğraf çekilmeden, koli kuleleri kurmadan yapılanıdır. Sağ elin verdiğini sol el bilmez derler ya, işte mesele tam da budur.

Ramazan paylaşma ayıdır ama paylaşmak sadece paket dağıtmak değildir. Paylaşmak, karşındaki insanın derdini anlamaktır. Onu kendi tercihleriyle baş başa bırakacak kadar güvenmektir.

Geliniz bu Ramazan’da bir şeyi değiştirelim. Kolilerin değil, kalplerin kapısını çalalım. Yardımı şekle değil, ihtiyaca göre yapalım. Fakirin sofrasını biz değil, kendi imkânı kursun.

Çünkü gerçek hayır; doyurmak değil, insanın yükünü hafifletmektir.