Çumra 26 Haziran

Bu toplum tarih boyunca her türlü sıkıntıyı gördü. Savaş gördü, kıtlık gördü, gurbet gördü ama bu kadar yargısız, bu kadar ölçüsüz, bu kadar eğitimsiz, bu kadar edepsizlik ahlaksızlık, bu kadar hoyrat bir hâli pek görmedi. Peki ne oldu da bu hâle geldik?

Televizyonu açıyoruz, Hangi kanala baksan aynı gürültü, aynı kavga. Söz var ama hikmet yok. Konuşma var ama edep yok. Yemek programı açıyorsun, sofra duası yerine ağız dalaşı dinliyorsun. İnsanlar yemeğin tadını anlatacağına birbirine laf sokuyor. Bağırmak marifet, kırmak cesaret sayılıyor.

Siyaset desen, onu artık seyretmeye gönül dayanmıyor. Hak aramak yerine iftira atılıyor, doğruluk yerine yalan alkışlanıyor. Kavga eden kazanıyor, sakin konuşan kaybediyor. Böyle olunca milletin gözü de gönlü de yoruluyor.

Amaaa burada durup sormak lazım:

Bu televizyonları dizayn eden kurumlar, bu yayınlara izin veren merciler, bu işin başındaki devlet idarecileri, iktidarlar bunları görmüyor mu? Görüyorlarsa neden önlem alınmıyor? Neden bir çare bulunmuyor? Neden bu toplumu eğitecek, insana edep öğretecek, hem maddi hem manevi yönden fayda sağlayacak programlar teşvik edilmiyor?

Televizyon yetmedi, şimdi bir de sosyal medya çıktı. Herkes konuşuyor ama kimse dinlemiyor. Herkes biliyor ama kimse öğrenmiyor. Klavye başında kahramanlık, ekranda ahkâm kesmek, Kimse Bu söz doğru mu, bu iş günah mı, bunun vebali var mı? diye sormuyor.

Sonra dönüp bakıyoruz topluma, Duyduklarımız karşısında Bu da mı oldu? diyoruz. Eskiden utanılan şeyler şimdi marifet gibi anlatılıyor. Gizli yapılması gerekenler alenen sergileniyor. Büyük küçüğü tanımaz, küçük büyüğe bakmaz hâle geldi.

Pekii bu nesil nereden geliyor? Bu çocuklar nerede yetişiyor? İşte burada durup düşünmek lazım. Çocuk evde ne görüyorsa onu yapar. Sokakta ne duyuyorsa onu konuşur. Ekranda ne izliyorsa onu normal zanneder. Biz ekranı serbest bırakıp çocuğu başıboş bırakırsak, sonra da Bu nesil niye bozuldu? diye şikâyet edemeyiz.

Eskiden akşam olunca evde büyükler konuşur, çocuklar dinlerdi. Şimdi herkes ayrı bir köşede, herkesin elinde ayrı bir ekran. Aynı evin içinde yabancı gibiyiz. Kalpler uzaklaştı, gönüller soğudu.

Bakın dostlar, bu iş sadece maddiyat meselesi değil. Karnı doyan ama ruhu aç kalan bir toplum olduk. Maneviyat olmayınca ahlak tutunamıyor. Ahlak olmayınca da ne okul fayda ediyor ne diploma.

Bu gidişatın önü alınmazsa, Allah muhafaza, sonumuz hayra alamet değil. Çünkü toplum ahlakla ayakta durur. Edep giderse düzen gider. Utanma giderse her şey gider.

Çare mi? Çare yine bizde. Evde anne babada, camide hocada, okulda öğretmende, Ama en çok da örnek olmada. Sözle değil hâlle anlatmada. Yasakla değil sevdirerek öğretmede.

Rabbim bizleri uyandırmadan uyandırılanlardan eylesin. Bu milleti kendi özüne, edebine, ahlakına yeniden döndürsün. Yoksa gürültü çok, ışık çok ama yol karanlık…