Çumra 26 Haziran

Her yıl bir kere, kısa bir süreliğine de olsa bu kutsal topraklara ayak basmak, Kâbe'yi görmek, Mescid-i Nebevî’de dua etmek bana bambaşka bir huzur verir. Bu yıl ise farklı... Bu yıl Rabbim hac nasip etti, elhamdülillah. Şu an hacdayım. Hem şükrediyor hem de düşünüyorum…

Gözlemlerimi paylaşmak istiyorum.

İlk 10 gün… Gerçekten muazzam bir ruh hâli var. İnsanlar heyecanlı, içten, ibadet dolu. Kâbe tıklım tıklım. Herkes tavafta, sa’yde, Mescid-i Haram’da… Dualar, gözyaşları, teslimiyet… Ama sonra bir şeyler değişiyor.

11. gün… 12. gün… Yavaş yavaş kalabalık azalıyor. Kâbe’de dolaşırken fark ediyorum: Eskisi kadar dolu değil. Mescid’e gidiş gelişler seyrekleşiyor. Sohbetler değişiyor. İnsanlar otel lobilerinde televizyon izliyor, alışverişe odaklanıyor, sohbetler Türkiye’deki gündemlere dönüyor. Sanki Türkiye’deki hayatın küçük bir kopyası kurulmuş burada. Ve ibadet duygusu, o ilk günlerdeki heyecan, yavaş yavaş silinip gidiyor…

Aynı manzarayı yıllardır umrelerde de görüyordum ama hacda bu durumu daha derinden hissettim. Demek ki bu mesele istisna değil, artık genel bir hâl almış.

Buradan şöyle bir sonuca vardım:

Hac ve umre 15 günü geçmemeli.

Belki bu iddialı bir söz ama gözlem ve tecrübenin sesi bu. Çünkü insan fıtratı bu yoğunlukla sadece belli bir süre baş edebiliyor. İlk günlerdeki huşû, heyecan ve bağlılık zamanla yerini alışkanlığa ve rehavete bırakıyor. İbadet ruhunu yitiriyor, hac veya umre adeta bir “tatil” havasına bürünüyor.

Bu kutsal yolculuk bir dönüşüm fırsatı… Ama bu dönüşüm için süre değil, niyet ve yoğunluk önemli. 10-15 gün içinde dolu dolu yaşanan bir ibadet, belki de aylarca süren ama ruhsuz bir ibadetten çok daha etkili olabilir.

Kısacası mesele şudur:

Hac ve umre, sayıyla değil ruhla yapılmalı.

Ve belki de bu ruhu kaybetmemek için kısa ama öz olmalı…

Dilerim ki bu satırlar, bir farkındalığa vesile olur. Haccımız, umremiz tatil değil; Rabbimizin davetine verilen cevaptır. Davete layık bir duruş sergileyebilmek duasıyla…