Çumra 26 Haziran

Birçok okulun idarecisi kapısını açıyor, Hoş geldiniz hocam diyor.

Çünkü mesele sadece prosedür değil; mesele insanlık, vicdan ve anlayış meselesidir.

Ama maalesef Çumra’mızda öyle bir okul çıkıyor ki;

Kapıya adeta duvar örüyor…

Elinizde yazılı izin belgesi yoksa sizi okula alamam! diyerek engelli bir hocamızı kapıdan çeviriyor.

Üstelik bu sıradan bir insan da değildi,

Yıllarca Diyanet teşkilatında görev yapmış, çevresinde tanınan, bilinen, saygı duyulan engelli bir hocamızdı.

Madem prosedürü öne sürdünüz, bari insanlığı elden bırakmasaydınız.

En azından;

Buyur hocam, gel bir çayımızı iç denilebilirdi.

Bir bardak çay bazen bir insanın gönlünü kazanır.

Ama maalesef bugün bazı idareciler yönetmeliği büyütürken insanlığı küçültüyor.

Şimdi ben buradan açık açık soruyorum:

Bu mudur eğitim?

Bu mudur insan yetiştirmek?

Bu mudur merhamet?

Bu mudur devlet ciddiyeti?

Bir engelli hocayı öğrencilerle buluşturmaktan korkan anlayış, çocuklara hangi değeri verecek?

Bugün okulların kapısına güvenlik koyarak, polis koyarak, üniformalı görevliler dizerek eğitim sorununu çözemezsiniz!

Çünkü mesele kapı güvenliği değil, gönül güvenliğidir.

Okullarımızda sevgi eksildi,

Saygı eksildi,

Merhamet eksildi,

Vicdan eksildi.

Sadece bina yapmakla eğitim düzelmez.

Sadece tablet dağıtmakla nesil yetişmez.

Sadece yönetmelik yayımlamakla ahlak oluşmaz.

Bakınız yıllardır söylüyoruz:

Bu 12 yıllık mecburi eğitim sistemi yeniden ele alınmalıdır.

Her çocuğu aynı kalıba sokmaya çalışan bu sistem artık alarm vermektedir.

Gençler okuldan soğuyor, öğretmen yoruluyor, aile perişan oluyor.

Eskinin 5 yıllık temel eğitim sistemi daha samimiydi, daha sadeydi, daha verimliydi.

Çocuk çocukluğunu biliyor, öğretmen öğrencisini tanıyordu.

Bir başka önemli mesele de şudur:

Bu eğitim sisteminde herkes görev yaptığı yerde oturmalıdır.

Öğretmen memleketinden kopuk, öğrenci mahallesinden uzak, idareci bulunduğu şehre yabancı olursa aidiyet duygusu kaybolur.

İnsan kendi yaşadığı yere daha farklı sahip çıkar.

Ama bugün eğitim sistemi ruhunu kaybetmiştir.

İnsanı merkeze koymayan hiçbir sistem ayakta kalamaz.

Ve son olarak şunu da ifade etmek isterim:

Engelli bir hocamızı kapıdan çeviren o okul yönetiminin tavrını asla doğru bulmuyorum.

Bir engelliyi kırmak kolaydır ama onun gönlünü almak zordur.

Unutmayalım…

Engel bedende olabilir…

Asıl tehlikeli engel vicdandaki engeldir.