Çumra 26 Haziran

Ne oteller…

Ne yollar…

Ne de binalar…

Kocaman kocaman plastik dubalar…

Mekke’de Mescid-i Haram’ın etrafından başlayın; ana caddelere, ara sokaklara, servis duraklarına kadar her yer dubalarla çevrili. İnsan nereye gideceğini şaşırıyor. Adeta bir sürü psikolojisi içinde, yüksek seslerle bağırılarak:

“Yallah hacı! Yallah hacı!”

denilerek oradan oraya yönlendiriliyor.Elbette Umre kolay bir ibadet değildir.Elbette kalabalık vardır, meşakkat vardır, sabır ister.Bunu hepimiz biliyoruz ve buna razıyız.Ama ibadet ile ezilmek,düzen ile sertlik,nizam ile onur kırıcı muamele birbirine karışmamalı.

İnsan bazen durup düşünüyor:

Acaba insanlar burada gerçekten huzur içinde ibadet mi ediyor,yoksa kontrol, bağırma ve sert uygulamalar arasında soğutuluyor mu?Kâbe’ye gelen her insan Allah’ın misafiridir.Yaşlısı var, hastası var, dili bilmeyeni var.Bir tebessümle, bir güzel sözle yönlendirmek varken;bağırarak, sertçe iterek, dubalar arasında sıkıştırarak yapılan bu uygulamalar gönülleri yaralıyor.

İbadet;kalbi yumuşatmalı,ruhu dinginleştirmeli,insana “Rabbimin huzurundayım” hissini vermeli.

Ama bazen insan kendini ibadetin merkezinde değil debir kalabalık yönetim tatbikatının içinde hissediyor.

Dileğimiz şudur:Daha merhametli,daha anlayışlı,daha insan onuruna yakışır bir hizmet anlayışı.

Çünkü burası sıradan bir şehir değil…

Burası Allah’ın evi…

Ve gelenler de misafir.Rabbim niyetlerimizi kabul eylesin,sabırlarımızı zayi etmesin,bu kutsal beldelerde görev yapanlara da hikmet, merhamet ve basiret nasip eylesin.

Selam ve dua ile…