Çumra 26 Haziran

Derdi ki:

Kapu Camii’nin muhterem cemaati! Ben bir kapının kuluyum, o da Allah kapısıdır. Bir kapının kölesiyim, o da Hz. Muhammed’in eşiğidir.

Şimdi bu söz ne demek?

Aslında çok açık, çok sade… Fakat aynı zamanda çok derin bir teslimiyet, büyük bir edep, büyük bir kulluk şuuru barındırıyor.

Biz insanlar, bu dünyada mutlaka bir kapının önündeyiz. Kimimiz makam, kimimiz para, kimimiz şöhret, kimimiz insanların beğenisi için kapı kapı dolaşıyoruz. Birilerinin yanında yer edinmeye, birilerinin gözüne girmeye çabalıyoruz.

Fakat hocamız bize diyor ki:

Ey Müslüman! Kul olacaksan, yanlış kapıların kulu olma.

Allah’ın kapısı açıkken, Peygamber’in kapısı dururken, dünya kapılarında sürünmenin ne anlamı var?

Bu söz aynı zamanda şunu da anlatıyor:

Kulun izzeti, şerefi, haysiyeti; Allah’ın kapısına kul olmakla olur.

Efendimiz’in eşiğinde eğilmekle olur.

Büyük görünmeye çalışmakla değil, Rabbine karşı küçük olduğunu bilmekle olur.

Bizim ecdadımız boşuna dememiş:

Kula kulluk eden, kuldan başka ne görecek?

Fakat Allah’a kul olan, Peygamber’e ümmet olan, bu dünyada da ahirette de izzet bulur, doğrulur, büyür, kıymetlenir.

Tahir Hoca’nın o cümlesindeki incelik şudur:

Ben bir kapının kuluyum, ama o kapı öyle bir kapı ki, başka kapılar gibi değildir.

Çalmaktan utanmazsın, girince kovulmazsın, ne zaman dönsen açık bulursun.

O kapıda kulluk var, merhamet var, affediş var, huzur var.

O kapıda insan olmak var.

Sevgili dostlar,

Bugün biraz durup düşünelim:

Biz hangi kapının önündeyiz?

Kimden ne bekliyoruz?

Kim bizi duyacak, kim yüzümüze bakacak, kim elimizden tutacak?

Allah’ın kapısını bırakırsak, başka kapılar bizi uzun süre bekletir; bekletmekle kalmaz, iter, üzer, yoruluruz.

Ama Allah’ın kapısında bekleyen hiç kaybetmez.

Gelin hocamızın sözünü kendimize düstur edinelim:

Yanlış kapıların değil, Allah kapısının kulu olalım.

Dünya eşiğinde değil, Peygamber eşiğinde eğilelim.

Rabbim hepimizi, doğru kapının doğru kulları eylesin.