Çumra 26 Haziran

Her geliş bir vuslat, her tavaf bir arınma, her adım bir hatırlayıştır. Bu topraklarda atılan her adım, binlerce yıllık bir davetin izini taşır. Her taş, her gölge, her çöl esintisi; İbrahim’in teslimiyetini, Hacer’in sabrını, Muhammed Mustafa'nın gözyaşlarını fısıldar.

Bugün burada, milyonlarca Müslümanın omuz omuza yaptığı ibadetlerin arasında, remel ve hervele var. Safa ile Merve arasında koşarken Hacer’i, Kâbe’nin etrafında süratle yürürken Resûlullah’ı hatırlarız. Ama acaba biz sadece bedenimizle mi remel yapıyoruz? Yalnızca ayaklarımızla mı hervele ediyoruz?

Oysa bugün Müslümanın ihtiyacı olan şey, sadece Hac mevsiminde yapılan sembolik hareketler değil; akılda bir remel, ahlakta bir herveledir. Yani; zihinde bir diriliş, duruşta bir samimiyet... Çünkü akıl uykudaysa, ahlak yıkımdaysa; remel yalnızca bir adım, hervele yalnızca bir koşudur. Oysa bu hareketlerin arkasında bir bilinç, bir ruh, bir mesaj var.

Remel, İslam’ın izzetini göstermek için yapılan vakur bir yürüyüştür. Bugün o izzeti sokaklarda, ekranlarda, siyaset masalarında göremiyoruz. Çünkü remel sadece tavafta kaldı. Oysa Müslüman aklında remeli yaşatsaydı, her gün zihninde bir silkinişle, bir uyanışla, “Ben Müslümanım!” diyerek ayağa kalksaydı, ümmet bu halde olur muydu?

Hervele, Safa ile Merve arasında Hacer’in ümidiyle yaptığı koşudur. Bugün o umut, nice Müslümanın kalbinde sönmek üzere. Hervele sadece bir ibadet anında değil; ahlakta, duruşta, fedakârlıkta da olmalı. Hacer, oğluna su bulmak için koştu; biz ise çocuklarımızın geleceğine temiz bir toplum bırakmak için koşmak zorundayız. Ahlakta hervele budur işte: Samimi bir çaba, tertemiz bir ısrar.

Eğer bu ümmet aklında remeli, ahlakında herveleyi yeniden inşa ederse, yeniden ayağa kalkar. Aksi hâlde, sadece bedenler tavaf eder ama gönüller yorgun düşer. Hareket olur ama bereket olmaz. O zaman da Müslümanın kanı akar, gözyaşı diner, kalbi kararır.

Bu kutsal topraklar, sadece anı olsun diye değil; hayatımıza yön versin diye ziyaret edilir. Hac; bir hatıra değil, bir dönüşüm olmalı. Kâbe'ye yönelen bedenlerimiz, Allah'a yönelen kalplerle bütünleşmeli. Ancak o zaman remelimiz bir dirilişe, hervelemiz bir ümide dönüşür.

Ey gönül! Sen de aklında bir remel başlat. Zincirlerini kır, uykunu terk et, izzetinle ayağa kalk. Sonra ahlakında bir hervele başlasın; samimiyetle koş, doğrulukla yürü, merhametle ulaş insanlara... İşte o zaman bu ümmet yeniden dirilir.